Samen de wereld beter maken
Laatste week: na 44 jaar in de zorg zwaait Wim af

Na 44 jaar zwaait Wim af

"Mensen zijn gelukkig wat opener geworden. Maar ook mondiger, ook als het niet zo leuk is"

Wim van Breda uit Dodewaard (1952) is nu met pensioen. Voordat het zover was, heeft hij zijn collega Erzsébet van Daalen (1985) nog ingewerkt. In 'Eerste week, laatste week' volgen we beide verpleegkundigen op de dialyseafdeling van Gelderse Vallei. Wim en zijn vrouw Bets zijn samen met pensioen gegaan: op dezelfde dag, beiden werknemers van hetzelfde ziekenhuis. Laat het grote genieten beginnen...

Wim, je bent inmiddels met pensioen. Hoe bevalt het?

"Heerlijk. Als je in de agenda ziet, dat je 3 dagen helemaal niks hebt staan, dat is rijkdom. Rustig opstaan, ontbijten, leuke dingen doen. En wij hebben genoeg te doen! Mijn vrouw Bets en ik zijn allebei tegelijk gestopt. Ooit hebben we gezegd: het is best een zwaar vak, als het financieel haalbaar is, dan stoppen we samen."

We zijn creatief genoeg om er iets moois van te maken

Tegelijk stoppen met werken, dat is gelukt!

"Ja. We werkten tot voor kort in hetzelfde ziekenhuis (Gelderse Vallei). Ik op de dialyse, Bets op de dagverpleging. Lang geleden hebben we elkaar ontmoet in het opleidingsziekenhuis. Hoe we nu onze tijd gaan indelen? Het is even wennen. Werk is een enorm stabiele, regelmatige factor. Ik kan prima uit de voeten met de zeeën van tijd, hoor. We zijn creatief genoeg om er iets moois van te maken."

Als je terug kon gaan, zou je het anders hebben gedaan?

“Tja, er zijn altijd dingen waar je het niet mee eens bent... Wat ik echt anders had willen doen? Meer vakinhoudelijk werken. Ik zou Physician Assistent willen zijn. Dan ben je praktijkondersteuner van een arts, een rol precies tussen verpleegkunde en het medische domein in. Een fantastisch mooi vak.

Als verpleegkundige had ik het financieel niet gered

Toen ik 44 jaar geleden begon was het een hele dure tijd. We kochten een huis en de rente was 11,3% rente. Daar loop je aardig op leeg. Toen onze eerste dochter werd geboren, ben ik leidinggevende geworden. Als verpleegkundige had ik het financieel niet gered. We hebben de eerste 7 jaar na de geboorte van de kinderen (2) zelf voor ze gezorgd, geen oppassen of crèches. Bets bleef thuis en werkte af en toe als oproepkracht.”

Hoe kijk je terug op werken in de zorg?

“Als ik mijn werkzaamheden vergelijk met die van Bets valt het op de dialyseafdeling mee hoe druk wij het hebben. Zij werkt 8 uur achter elkaar door. Nadat ik de patiënten heb aangesloten, liggen ze 3 uur op zaal. Dan doen wij de administratie, maken een praatje met de patiënt en gebruiken de overgebleven tijd voor werkgroepen.

In de zorg moet je 365 dagen per jaar inzetbaar zijn. Je kan niet achterover leunen. Patiënten-categorieën worden zwaarder. Er zijn minder opnames, maar de ‘gevallen’ zijn zwaarder. Het blijft een mooi vak. Je krijgt er heel veel voor terug. Waardering van de organisatie en collega’s, maar bovenal van patiënten. De persoonlijke contacten, een glimlach, een hand. Zij zitten in een kwetsbare positie. Ze zijn afhankelijk van je. Het is heel belangrijk om ze dan te helpen, op een plezierige manier.”

Als je zoveel jaren ergens werkt, krijg je ook blinde vlekken

Is er veel veranderd, nu je terugkijkt?

“In dit vak blijf je altijd leren. Het is geen eenheidsworst. Ieder mens is anders en heeft andere behoeften. Wie heb ik voor me? Wat is zijn/haar voorgeschiedenis? Wat zijn de omstandigheden? Daar stem je je zorg steeds op af. En ja, je maakt weleens een verkeerde inschatting. Als je zoveel jaren ergens werkt, krijg je ook blinde vlekken. Soms wijzen patiënten me op mijn handelen. Dan denk ik: wat een eyeopener, hij heeft gelijk ook! Mensen zijn gelukkig wat opener geworden. Maar ook mondiger, ook als het niet zo leuk is."

 

Wim van Breda en Erzsebet van Daalen zijn verpleegkundigen en collega's op de dialyse-afdeling in ziekenhuis Gelderse Vallei in Ede. Zij werden een week gevolgd door filmmaker Wim van der Aar in opdracht van PFZW. Deze aflevering is de eerste in een reeks van 4 mini-documentaires. 


Bekijk hieronder de mini-documentaire Eerste week, laatste week, met Erzsébet en Wim.

Reacties